انقلاب اسلامی الگوی سبک زندگی سیاسی، فردی و حرفه ای را به جامعه معرفی کرد. شهید آوینی زمانی که به دنبال کاری می رفت الگوهای محقق را نشان می داد، آوینی نمی گفت که ما برای اینکه به حیات طیبه برسیم باید بنشینیم فکر کنیم که مثلا حیات طیبه یعنی چه؟ می گفت محققش را ما داریم بیایم ببینیم الگوهای ما چگونه زندگی کردند این می شود سبک زندگی.

باید کاری کرد تا سبک زندگی انقلابی ما گسترش پیدا کند که در این خصوص بسیاری از حوزه ها را می توان مثال زد چون کار ما صبح تا شب همین است؛ مثلا در حوزه کتاب و کودک چقدر کار کرده ایم؟ ما چقدر تلاش کردیم که نشانه شناسی تصویری انقلاب را برای بچه های پیش دبستانی ارائه بدهیم، این کار است؛ سبک زندگی چطوری شکل می گیرد، الان هر کدام از ما که یک بچه ۷-۸ ساله در خانه داریم و می بینیم که به طور معمول ۵۰-۶۰ تا ۱۰۰ جلد کتاب از کودکی برایش خریده ایم، چند درصد از ما تلاش کردیم که کتاب بهتری برایشان تهیه کنیم. چند نفر از ما به این همت رسیدیم که یک کتاب بهتر را با یک نگاه انقلابی تولید کنیم، کار سختی هم نیست یعنی با یک عزم و همتی می توان آن را انجام داد.

فکر می کنید که ۳۰ سال پیش چه خبر بوده است، شما روزنامه های سال ۵۶ را ورق بزنید ببینید در این مملکت چه خبر بوده است، امام (ره) در آن جامعه انقلاب کرد، حالا بعضی ها می گویند آن زمان که ماهواره نبوده؛ هر دوره ای ماهواره خاص خودش را داشته، اینترنت خاص خودش را داشته است. شما مجله های سال ۵۷ را ورق بزنید ببینید چه فضایی حاکم بوده است که در همان زمان هم بچه حزب اللهی ها شکل گرفته اند، چرا؟ چون نگفتند که از اول باید یک طرح کاملاً مهندسی باشد؛ مثلا وقتی می خواهیم یک ساختمان بسازیم یک نگاه کاملا مهندسی داشته باشیم. ما بسیاری از الگوها را می دانیم و عمل نمی کنیم.

آیت الله مهدوی کنی به ما می فرمودند: «دین تنها از راه استدلال گسترش پیدا نمی کند، دین بیشتر از استدلال به الگو نیاز دارد.» و ما این الگو ها را داریم ما الگوهای محقق داریم چه در زندگی فردی چه الگوهای زندگی حرفه ای. چطور هم درس بخوانیم و هم مبارزه کنیم، از شهید چمران و آوینی بگیرید تا همین امروزش. خیلی از افراد هستند که عضو جنبش های دانشجویی بودند که با تلاش با همت هم در درسشان موفق شدند و هم در کارهایشان.

در سبک زندگی انقلاب اسلامی نمی شود که ما مثل همان کسانی که اعتقادی به انقلاب ندارند زندگی کنیم و در عین حال دین را هم حفظ کنیم، رهبر هم یاری کنیم و انقلاب هم جهانی بشود؛ مشکل ما این است. اگر ما همت و اراده کنیم بله البته یاری خدا هم هست، «یرزق من حیث لا یحتسب» هم هست. کارهای نظری تا لحظه آخر عمر هم تعطیل نمی شود، هر روز «رب زدنی علما» هر روز ممکن است ما یک چیز جدیدی را بفهمیم در هر مرحله ای از زندگی ممکن است به یک نظریه جدیدی برسیم و حقایق بیشتری از عالم دریافت کنیم.

ولی ما نمی توانیم بگوییم مثلاً چون در ریاضی یک نظریه ای آمد و بعدها باطل شد، پس ما به این نظریه عمل نکنیم چون صد سال دیگر ممکن است باطل بشود. یک نظریه یک زمانی وجود داشته و همه عالم متحد بودند که خورشید دور زمین می گردد؛ از نوابغ و علما گرفته تا عوام؛ بعدها معلوم می شود که ۱۸۰ درجه برعکس بوده و زمین به دور خورشید می گردد. بعد ما بگوییم دیگر به هیچ نظریه علمی عمل نکنیم و به هیچ طرحی عمل نکنیم چون ممکن است در آینده رد بشود. هر طرحی هم که بیاوریم می توان این شبه را به او انداخت که از کجا معلوم، که این یک طرح موفق و درستی است. ۲۰ سال دیگر شاید ۱۰ نفر این را نقد کنند و از آن ایراد بگیرند کما اینکه این کار شده است. ضمن اینکه ما ولایت فقیه داریم، ولی فقیه برای چیست؟ بالاخره ایشان به یک منبع فقاهتی متصل است و براساس آن حکم می کند و یک نفر فصل الاخطاب است می گوید این کار را انجام بدهید بسم الله جهاد اقتصادی بسم الله کار کنید.

‌ای تشنگان کوثر ولایت! بیایید… من سرچشمه را یافته‌ام. وا اسفا! باطن قبله را‌‌ رها کرده‌اید و بر گرد دیوارهایی سنگی می‌چرخید؟ بیایید… باطن قبله اینجاست. به خدا، اگر نبود که خداوند خود اینچنین خواسته، می‌دیدی کعبه را که به طواف امام آمده است و حجرالاسود را می‌دیدی که با او بیعت می‌کند. مگر نه اینکه انسان کامل، غایت تکامل عالم است؟…‌ای امت آخر! بر شما چه رفته است؟ مگر تا کجا می‌توان درمحاق غفلت و کوری فرو شد که خورشید را نشناخت؟ معاویه مرده است و یزید بر خلافت خویش از مردم بیعت می‌گیرد. آیا می‌توان دست بیعت به یزید داد و آنگاه باز هم به جانب قبله نماز گزارد؟ یزید که قبله نمی‌شناسد، یزید که نماز نمی‌گزارد. چه رفته است شما را‌ای امت آخر؟… مکه، مدینه، بصره… دمشق.

آیا در این دیار خاموشان زنده‌ای باقی نمانده است که سحر شیطان او را از خویشتن نربوده باشد؟ آیا کسی هست که روح خویش را به شیطان نفروخته باشد؟ وامحمدا! چرا هیچ دستی و عَلَمی ازهیچ جا به یاری حق بلند نمی‌شود؟ آیا همه دست‌ها را بریده‌اند؟ زبان‌ها را نیز؟ ‌پس چرا هیچ فریادی به دادخواهی برنخاسته است؟

حضرت امام حسین از روز جمعه سوم شعبان که قافله عشق به مکه رسیده است تا هشتم ذی الحجه که مکه را ترک خواهد کرد، چهارماه و چند روز در این شهر توقف داشته است… چهار ماه و چند روز. نه، واقعه آن همه شتاب زده روی نداده است که کسی فرصت اندیشیدن در آن را نیافته باشد… و اب این همه، ازهیچ شهری جز کوفه ندایی برنخاست. ما کوفیان را بی‌وفامی دانیم، مظهر بی‌وفایی، و این حق است؛

اما آیا نباید پرسید که از کوفه گذشته، چرا ازمکه و مدینه و بصره و دمشق نیز دستی به یاری حق از آستین بیرون نیامد جز آن هفتادو چند تن که شنیده‌اید و شنیده‌ایم؟ اگر نیک بیندیشیم، شاید انصاف این باشد که بگوییم باز هم کوفیان! که در آن سرزمین اموات، جز ازکوفه جنبشی برنخاست؛ بازهم کوفیان!

فصل انجماد رسیده و قلب‌ها نیز یخ زده بود. حیات قلب در گریه است و آن «قتیل العَرَبات» کشته شد تا ما بگرییم و… خورشید عشق را به دیار مرده قلب‌هایمان دعوت کنیم و برف‌ها آب شوند و فصل انجماد سپری شود.

مدینه، سرزمین انصار مقصد هجرت رسول اکرم، رضا به هجرت فرزند و رسول خدا داد و خاموش ماند. آیا راست است که چون مرکز خلافت از مدینه به کوفه انتقال یافت، مدینه الرسول آسوده از دغدغه خاطر، تن به تن آسایی و عافیت طلبی سپرد؟ و اگر حق جز این است، چرا آنگاه که حسین مدینه را به قصد مکه ترک گفت، واکنشی آنچنان که شایسته است از مردم دیده نشد؟… مکه نیز خود را به تغافل سپرد و کناره گرفت و منتظر ماند تا کار به پایان رسد. در بصره نیز جز دو قبیله ازقبایل پنجگانه شهر، امام را پاسخی شایسته نگفتند و آن دو قبیله نیز تا خود را به صحرای کربلا برسانند، کار از کار گذشته بود. اما دمشق، از آغاز، قلمرو معاویه بن ابی سفیان و والیانی از زمره او بود و آنان درطول این سال‌ها با دغل بازی کار را بدانجا کشیده بودند که عداوت مردم شام با علی بن ابی طالب صبغه‌ای دینی یافته بود… و بالاخره کوفه ـ چه آهنگ ناخوشایندی دارد این نام، و چه بار سنگینی از رنج با خود می‌آورد! باری به سنگینی همه رنج‌هایی که علی (ع) ازکوفیان کشید… بگذار رنج‌های زهرا و حسن و حسین را نیز بر آن بیفزاییم؛ باری به سنگینی همه رنجی که دراین آیه مبارکه نهفته است: لقد خلقنا الانسان فی کبد. آه چه رنجی!

سیزدهمین جشنواره سراسری تئاتر مقاومت شنبه ۲۸ آبان‌ماه به صورت نمادین با حضور حمید شاه‌آبادی معاون هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و حسین پارسایی دبیر این دوره از جشنواره بر مزار شهدای بهشت زهرا (س) افتتاح شد.

همچنین حاضران در این مراسم با حضور بر مزار شهید سیدمرتضی آوینی با آرمان‌های آن شهید تجدید میثاق کردند. سیزدهمین جشنواره تئاتر مقاومت بعد از وقفه‌ای نسبتا طولانی از دوره دوازدهم این جشنواره با حمایت بنیاد حفظ آثار و ارزش‌های دفاع مقدس و بنیاد فرهنگی هنری رودکی در تهران برگزار می‌شود.

مجموعه‌های تئاتر شهر و ایرانشهر و سالن‌های حرفه‌ای تئاتر طی یک هفته آینده میزبان آثار شرکت کننده در این جشنواره خواهند بود.

«شب‌های مستند» مجموعه‌ای است که هر شب به پخش و نقد فیلم‌های سینمای مستند و آثار شاخص مستندسازان ایران می‌پردازد.

این برنامه علاوه بر پخش آثار مستند تاریخ سینمای ایران از ابتدا تاکنون، در هر برنامه میزبان کارگردان اثر و منتقدانی خواهد بود که به نقد و تحلیل اثر خواهند پرداخت.

از جذابیت‌های «شب‌های مستند» می‌توان به نمایش آثاری اشاره کرد که قرار است برای اولین بار از سیما و از طریق شبکه مستند پخش شوند.

این برنامه به تهیه‌کنندگی «بابک میزانی»، هر شب ساعت۲۰ از شبکه مستند سیما پخش می‌شود.

در این همایش که به بررسی اندیشه‌ها و آراء سید شهیدان اهل قلم و بزرگداشت مقام او می‌پردازد، وحید جلیلی، رضا برجی، یوسف‌علی میرشکاک، جهانگیر خسروشاهی و سیدناصر هاشم زاده سخنرانی خواهند کرد.

همایش “شب به یاد ماندنی” به همت کانون فرهنگی – هنری کریم آل الله (ع) پنج­شنبه هفته جاری مورخ ۲۴شهریورماه بعد از نماز مغرب و عشا در مسجد امام حسن مجتبی(علیه‌السلام) واقع در خیابان خاوران، شهرک مشیریه، خیابان سازمان آب برگزار می شود.

 اعضای هیات انتخاب پیش‌تر ۴۱ فیلم را از جمع ۳۰۰ فیلم ارسالی به دبیرخانه این رویداد فرهنگی- هنری برگزیدند.

داوران این جشنواره، فیلم‌های بر‌تر «جایزه بزرگ شهید آوینی» را در حوزه مستند اجتماعی آسیب‌نگارانه، مستند اشراقی، مستند سیاسی، مستند مقاومت و پایداری و مستند- پرتره شهید آوینی انتخاب می‌کنند.

بهمن حبشی کار‌شناس فرهنگی و هنری، محمد داودی تهیه‌کننده و فیلمبردار سینما، جهانگیر خسروشاهی نویسنده و پژوهشگر، مصطفی دالایی فیلمبردار عرصه سینمای دفاع‌مقدس و وحید چاووش مستندساز، اعضای هیات انتخاب و داوری سومین جایزه بزرگ شهید آوینی را تشکیل می‌دهند.

سومین دوره جایزه شهید آوینی که میزبان آثار مستندی با رویکرد اندیشه، آرا و آرمان‌های سید شهیدان اهل‌قلم است، همزمان با هفته دفاع‌مقدس پنجم مهرماه امسال در تهران برگزار می‌شود.

جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی تلفیق کار فرهنگی با عدالتخواهی است

وحید جلیلی با یاد خاطره از خبر شهادت سیدمرتضی آوینی گفت: آن روز «رئیس بخش فرهنگی بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق (ع) تهران» اطلاعی از سیدمرتضی آوینی نداشت و شما خود حدیث مفصل بخوانید از این مجمل.
وی با طرح این سوال که جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی چه دستاوردهایی داشته است، افزود: من دیده‌ام که ما نیرو، بودجه و مخاطب داریم اما در این بین فعالان فرهنگی «کاسه چه کنم؟» دستشان است.

سردبیر نشریه «راه» ادامه داد: ما به اینجا رسیدیم که مشکل نرم افزاری است و اگر بخواهیم جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی شکوفا شود باید انقلاب اسلامی را بشناسیم و اگر بخواهیم انقلاب اسلامی را بشناسیم نیازمند شناخت «اسلام انقلابی» با‌‌ همان تعبیر امام خمینی (ره) در منشور روحانیت هستیم.
وی با بیان مرزبندی‌های انقلاب اسلامی گفت: انقلاب اسلامی با دو طرف دارای مرزبندی است، از یک طرف با غرب زده‌ها و از طرف دیگر با متحجران مرزبندی دارد و انقلاب در این بین قرار دارد و اگر این مرز‌ها مخدوش شود دچار مشکل می‌شویم.
جلیلی مهم‌ترین محور در اسلام انقلابی را «عدالتخواهی» دانست و تاکید کرد: جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی تلفیق کار فرهنگی با عدالتخواهی است.

امام خمینی (ره) ده‌ها هزار هسته مقاومت فرهنگی تشکیل داده بود

وی در ادامه برنامه «راز» با اشاره به فعالیت‌ها وسیع جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی در دهه اول انقلاب، گفت: دو گروه اجازه رویش فرهنگ انقلابی را ندادند؛ یکی از آنان روشنفکران، دارندگان اندیشه‌های چپ و اندیشه‌های لیبرال بودند که هیچکدام با ارزش‌های انقلاب به هنر نگاه نمی‌کردند و هر چقدر ارزش‌های انقلابی ناب شد از آن فاصله گرفتند.
سردبیر نشریه «راه» با اشاره به نوعی قهر نخبگانی در ابتدای انقلاب در عرصه فرهنگ، افزود: این جریان روشنفکری وابسته به دربار پهلوی و با پشتوانه گذشته درهای هنر را جلوی حزب‌الهی‌ها بسته بود.
وی با اشاره به گروه دوم تصریح کرد: در کنار گروه اول موانع درونی هم بود و عده‌ای حضور دین در هنر را قبول نمی‌کردند و آن اندیشه بلند امام خمینی (ره) برای آن‌ها جانیافتاده بود که امروز رسوب‌هایش باقی است.
وحید جلیلی با اشاره به مقطع ۵۷ تا ۶۷ به عنوان پرجوشش‌ترین دوران حضور مردمی در عرصه‌های هنری، افزود: امام خمینی (ره) ده‌ها هزار هسته مقاومت فرهنگی تشکیل داد و شما در مساجد و مدارس شاهد گروه‌های سرود و تئا‌تر بودید.
وی با طرح این سوال که چرا این مقطع پرجوشش ادامه پیدا نکرد، گفت: علت این امر متحجرینی بودند که در دهه اول به هنر به عنوان اکل می‌ته اجازه فعالیت می‌دادند و حال جلوی آن‌ها را می‌گرفتند.

در فتنه ۸۸ رویش‌های آینده داری شکل گرفت

سردبیر نشریه «راه» در ادامه برنامه «راز»، با اشاره به داشته‌های جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی و حمایت‌های رهبری از آن‌ها گفت: اگر به مبارزه با تهاجم فرهنگی می‌پردازیم چرا عده‌ای در تریبون‌هایی که دارند درشان خود نمی‌دانند از بدنه فعال هنر انقلاب که آثار هنرمندانه و خلاقانه‌ای که ساخته شده، دفاع کنند.
وی افزود: در این جبهه دارد تلاش می‌شود در مقابل امواجی که از همه طرف می‌آید تولید هنری صورت گیرد و در هنرهای مختلف از گرافیک تا مستند و موسیقی ما هنرمند داریم.
جلیلی ادامه داد: در فتنه ۸۸ مدیران فرهنگی در اوج حوادث در خارج از کشور بودند و در این بین عده‌ای پی بردند که نباید منتظر باشند و دغدغه‌مندان از کلیپ تا مقاله تا گرافیک و… رویش‌های آینده داری شکل دادند.
وی با بیان اینکه در عرصه شعر و مستند نیز بچه‌های حزب‌الهی کار کرده‌اند و ظرفیت‌های خوبی وجود دارد، گفت: این فعالیت‌ها در حدی هست که فرصت‌های خود و داشته‌های خود را فهرست کرده و از آن استفاده کنیم.
جلیلی افزود: اگر توزیع‌کننده ودستکاه فرهنگی با فعال فرهنگی و تولیدکنندگان همدیگر را بیابند بعد کارهای فرهنگی بیشتر می‌شود.

 آنچه که رهبری توصیه کرده است، دنبال نشده است

مسئول دفتر مطالعات جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی در ادامه برنامه راز به عدم انسجام جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی پرداخت و گفت: اضلاع اندیشه، هنر و رسانه باید در کنار هم قرار بگیرند و شما شاهد بودید در دوران شهید آوینی در حوزه هنری ملاقلی‌پور، قیصر امین‌پور و سراج در کنار هم دارای یک سپهر گفتمانی بودند که آقای خامنه‌ای و یا استاد حکیمی از دید اندیشه در کنار آن‌ها بودند.
وی افزود: نیازمند حلقه توزیعی هستیم و رسانه یک حلقه توزیعی است و باید نهاد دین و هنر در کنار هم باشند و رهبری نیز بر مطلع بودن و تبلیغ تولیدات فرهنگی تاکید دارند.
وحید جلیلی با قرائت دست‌نوشته‌های مقام معظم رهبری در تجلیل از کتاب‌هایی چون «جشن حنابندان»، «تیپ ۸۳»، «همپای صاعقه» و «خداحافظ کرخه» گفت: برخی از این کتاب‌ها که مورد تمجید رهبری قرار گرفته است پس از ده سال به چاپ دوم رسیده و برخی از آن‌ها بیست سال به چاپ دم رسیده است.
وی افزود: مدیران فرهنگی اگر درکی از استراتژی فرهنگی ندارند حداقل بر روی مصادیق کار کنند و این یکی از مشکلات ماست و متاسفانه آنچه که رهبری توصیه کرده است، دنبال نشده است.

میراث فرهنگی و گنجینه واقعی خود را ضریب نداده‌ایم

وحید جلیلی در ادامه برنامه راز با اشاره به ضرورت عدالت رسانه‌ای گفت: ما نیازمند ضریب دادن به جریان فرهنگی انقلاب اسلامی هستیم.
وی افزود: ما ۲۰ روزنامه درباره فوتبال داریم اما دارای ژورنالیسم علمی نیستیم و ما مدام می‌گوییم چرا سفید نمایی نمی‌کنید؛ به عنوان مثال در حالی که ندا آقا سلطان را جهان می‌شناسد رسانه‌های ما درباره مجید شهریاری چه کردند؟ چه تولید هنری موسیقی و پوس‌تر داشته‌ایم؟ اگر این ترور را ما انجام داده بودیم غرب چه می‌کرد؟ و اینجاست که باید پرسید داشته‌های خودمان را چه کرده‌ایم و چقدر شناخته‌ایم.
مسئول دفتر مطالعات جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی با اشاره به تجلیل از «سیدرضا موید» از شاعران آئینی مشهد، تاکید کرد: دریغ از اینکه یک روزنامه و یا تلویزیون این خبر را منتشر کنند و او را که مردم با شعرهای او زندگی کرده‌اند بشناسانیم اما در همین حال رسانه‌ها ده‌ها بار از یک بازیگر تجلیل می‌کنند.
وی افزود: میراث فرهنگی و گنجینه واقعی خود را ضریب نداده و پشتوانه فرهنگ انقلاب را نشناخته و نشناسانده‌ایم.
جلیلی تاکید کرد: ما نباید منتظر کسی بمانیم و اگر مخلصانه کار کنیم نفع می‌دهد و نیرو هست و ما نیازمند پیوند با همدیگر هستیم.

وی در ادامه به فاصله سینمای ایران با سینمای شهید آوینی اشاره کرد و گفت: سینمای ما از سینمای شهید آوینی بسیار دور است و فاصله این سینما مانند فاصله شرق تا غرب است. به عقیده من خوشایند مدیران جشنواره‌ها فیلم ساختن، نتیجه‌اش آثار محافظه‌کارانه‌ای می‌شود که ادای شبه‌روشنفکری در آن‌ها دیده می‌شود.

ده‌نمکی گفت: هنر مدنظر امام (ره)، هنر متعهد بود. هنری که دفاع از حق مظلوم در برابر ظالم، و تمییز حق از باطل در آن دیده شود. المان‌هایی که در سینمای آوینی به وضوح دیده می‌شد. اما متاسفانه امروزه سوژه‌های خنثی و مضامین دم‌دستی بخشی از سینمای ما را تشکیل داده‌اند.

وی در ادامه گفت: بد‌تر از تولید نشدن آثار متعهد، افرادی هستند که در این زمینه کاری نکرده‌اند و هنر متعهد را نمی‌شناسند اما در مورد آن اظهارنظر می‌کنند. این افراد ضربه بیشتری به پیکره سینمای متعهد وارد می‌کنند. به نظر می‌رسد باید راه را به گونه‌ای باز و هموار کرد که نسل جدید و جوان و یا حتی پیشکسوتان این عرصه به آن اصالت و فلسفه وجودی خودشان که آمدن به عرصه سینما برای مطالبات به حق و گفتن حرف‌های انقلابی بود، بازگردند.

کارگردان فیلم‌های مستند «فقر و فحشا» و «کدام استقلال؟ کدام پیروزی؟» به تاثیر برگزاری جایزه بزرگ آوینی در تبلیغ و ترویج سینمای شهیدآوینی گفت: تاثیر اینجایزه بستگی به سیاستگذاری برگزار کنندگان اینجایزه خواهد داشت. اگر اینجایزه به گونه‌ای برگزارشود که بتواند استعدادیابی کند و افرادی را مورد تشویق قرار دهد که در این حوزه و در راستای نگاه شهید آوینی حرکت می‌کنند قطعاً مؤثر خواهد بود.

وی در خاتمه افزود: به عقیده من باید نظریه‌پردازی‌های شهیدآوینی در حوزه سینما ادامه یابد و ادامه مباحثی که ایشان در نظریات مکتوب خود به آن پرداختند، از جمله حکمت سینما، سینمای دینی، هنر متعهد و… ادامه یابد.

سومین دوره جایزه بزرگ شهید آوینی با محوریت سینمای مستند دفاع مقدس، مقاومت و پایداری، مستند اجتماعی و مستند سیاسی، شهریور ماه ۱۳۹۰ در شهر تهران برگزار می‌شود.

وی در ادامه گفت: ایشان نگاهی ویژه را در تولید آثار مستند دنبال می‌کرد که به قول خودش نگاه اشراقی بود. ایشان عقیده داشتند تا فیلمساز به خودسازی نرسد، نمی‌تواند به خوبی آنچه را که می‌خواهد به مخاطبش منتقل کند. شهید بزرگوار آوینی معتقد بود مستندساز باید به خودسازی رسیده باشد تا بتواند با کمک زبان تصویر، حرف‌هایی را که به آن‌ها معتقد است، به درستی بیان کند و بر مخاطب تاثیری به‌سزا داشته باشد. اگر فیلمساز به آنچه می‌خواهد بگوید اعتقاد نداشته باشد، نمی‌تواند آنگونه که شایسته است، پیام را به تماشاگر القاء کند.

همایون‌فر به عنوان یکی از دوستان و همراهان شهید آوینی که در مجموعه «روایت فتح» سمت‌های مختلفی را تجربه کرد، در ادامه افزود: متاسفانه سینمای ایران به سینما و نوع نگاه شهید آوینی نزدیک نیست زیرا سینمایی که مد نظر ایشان بود، به سادگی قابل دسترس نیست. او خودسازی سینماگر را در انتقال پیام مهم می‌دانست. امروزه لزوم تبلیغ و ترویج نوع نگاه آوینی در سینمای ما احساس می‌شود. باید آنگونه نگاه را تبلیغ و ترویج کنیم تا فیلمسازان ما به نگاه و سینمای آوینی نزدیک شوند. باید در تبلیغ این نوع نگاه درست عمل کنیم به گونه‌ای که جوانان و علاقمندان به سینما را با نوع سینمای آوینی به درستی آشنا کنیم، به گونه‌ای که دنباله رو این نوع سینما باشند، نه آن‌که از سینمای آوینی کپی برداری کنند.

وی در ادامه گفت: ترویج و تبلیغ نوع سینمای آوینی از راه آموزش درست و اصولی در آموزشگاه‌های سینمایی و دانشگاه‌ها می‌سر است. شهید آوینی ژانری جدید را در سینمای ما به وجود آورد و باید برای ترویج و تبلیغ این گونه خاص آموزش درست و اصولی به علاقمندان ارایه نمود.

همایون‌فر انتخاب و داوری آثار برگزیده جایزه بزرگ آوینی را حایز اهمیت دانست و گفت: در اینجایزه انتخاب آثار و داوری آن‌ها از اهمیت خاصی برخوردار است زیرا آثار برگزیده مورد توجه علاقمندان و دانشجویان این رشته خواهد بود. باید دوستان در هیئت انتخاب به دقت آثار را مورد بررسی قرار دهند. همچنین قبل از شروع انتخاب باید مقدماتی مناسب برای تولید آثار برای علاقمندان به این نوع سینما فراهم شود تا بتوان به نوعی شایسته این نوع نگاه را ترویج و تبلیغ نمود. متاسفانه در دوره گذشته جایزه بزرگ آوینی، آثاری مورد توجه و تقدیر قرار گرفت که به لحاظ مستند آثار درخور توجه و شایسته‌ای بود اما با نگاه و رویکرد شهید آوینی هم‌سو نبود. باید در انتخاب و داوری آثار توجه بیشتری صورت گیرد تا به درستی نگاه و تفکر شهید آوینی ترویج شود.

سومین دوره جایزه بزرگ شهید آوینی با محوریت سینمای مستند دفاع مقدس، مقاومت و پایداری، مستند اجتماعی و مستند سیاسی، شهریور ماه ۱۳۹۰ در شهر تهران برگزار می‌شود.

این مدیر فرهنگی خاطرنشان کرد: شهیدآوینی در یک دوره ای، تحت فشار بسیار زیادی بود وبرخی او را متهم می کردند که کمونیست است و دقیقاً زمان خان گزیده ها این اتفاق افتاد، اما من به او گفتم که خان گزیده ها متعلق به امام (ره) است و وقتی این را شنید، انگار که جان دوباره ای گرفته باشد.

کلهر ادامه داد: من اصرار دارم که فیلمسازان، خودِ آوینی را بسازند؛ چرا که آوینی را باید یک شروع دید و نه یک پایان. اما این شروع خیلی مهم است و نباید صرفاً با برگزاری یک رویداد، تفکرات او را منجمد کنیم.

وی با اشاره به اینکه سینمای ایران تا پیش از سیّد مرتضی آوینی، به یک بُن بست فکری رسیده بود تاکید کرد: ما اساساً به خصوص در بحث سینما به بُن بست رسیده بودیم. این که می گویند کیمیایی با قیصر راه جدیدی را باز کرد، یک حقیقت است و یکی از مهمترین کارهای آوینی نیز آگاهانه یا غیرآگاهانه این بود که شروعی دوباره برای همه فیلمسازان کشور و نه فقط در حوزه مستند بود.

وی تصریح کرد: شهیدآوینی در حوزه فکری، کارهای بسیار عظیمی برای کشور انجام داد و به اعتقاد من باید جوانان را با مبانی اندیشه ای آوینی آشنا کرد. شهید آوینی کسی بود که وقتی چیزی را می نوشت کاملا به آن فکر می کرد و کسانی که می خواهند در «جایزه بزرگ شهید آوینی» شرکت کنند لازم است ابتدا آوینی را بدرستی بشناسند. آوینی براساس یک تحقیق گسترده به این نتیجه رسید که مخاطب سینما، مردم هستند و باید مردم و بخصوص جوانان را از اندیشه های او آگاه کنیم.

مشاور سابق هنری رئیس جمهور در پایان، با اشاره به اینکه “سیّدمرتضی آوینی” مفهوم شهادت را در سینمای ایران حل کرد، گفت: یکی از جدی ترین مسایل ما در سینما این بود که سینما در مقابل شهادت الکن است؛ بعبارت دیگر یکی از مشکل ترین بحث های ما در سینما این بود که در زمینه شهادت نمی دانستیم باید چکار کنیم و این مساله را شهید آوینی با سختی بسیار در روایت فتح حل کرد. آوینی یک شروعی است که مردانه بسیاری از مسایل را مطرح کرد و برای نسل سوم، همه این ها می تواند یک کلاس درس باشد.