متن کامل این بیانیه در پی می آید:
بیانیه مطبوعاتی
انجمن تجاری ایران و هلند
” تجارت در سیاست دخالت نمی کند؛ اما سیاست در تجارت مداخله می کند. ”
بر اساس شعار فوق ، انجمن تجاری هلند و ایران (نیبا) نشستی توجیهی را در مورخ اول سپتامبر ۲۰۱۰ برای فعالان تجاری هلندی در خصوص مفاد و پیامدهای تحریم های اتحادیه اروپا علیه ایران برگزار کرد. حدود یکصد نماینده از بخش های تجاری و صنعتی با تخصص های مختلف از جمله نظارت و کنترل تجهیزات، تولیدات کشاورزی، آهن و فولاد، خدمات مالی و … در این نشست شرکت کردند.

این انجمن، یک سازمان خصوصی است که تجار هلندی که روابط و منافع تجاری در یا با ایران دارند را با هم مرتبط می سازد. نیبا همچنین با سازمان توسعه تجارت هلند نیز در ارتباط است.
بحث های سیاسی بین المللی در خصوص فعالیت های هسته ای ایران در سال های اخیر منجر به وضع چندین تحریم بین المللی علیه ایران شده است. نیبا به عنوان یک سازمان خصوصی، هیچگونه قضاوتی درباره اینکه این تحریم های سیاسی توجیه پذیرند یا خیر نمی کند. این موضوعی در حیطه وظایف دولت است؛ اما بخش تجاری و بازرگانی تاثیری مستقیم از تحریم های تحمیل شده پذیرفته است. بر همین اساس، نیبا مایل است نکاتی را ارایه نماید:

۱- نیبا خاطر نشان می سازد که تحریم های اتحادیه اروپا که بر پایه قطعنامه شورای امنیت وضع شده، از تحریم های شورای امنیت بسیار فراتر است.
۲- این تحریم ها، شرکت های اروپایی را در مقایسه با همتایان خود در سایر نقاط جهان، در موقعیت پایین تری قرار داده و آنها را از محرومیت های بیشتری برخوردار می کند.
۳- بخاطر تحریم های اعلام شده، شرکت هایی که تاکنون کالاها و خدماتی به ایران صادر کرده ولی بهای آن را وصول نکرده اند و طرف های ایرانی هم حاضر به پرداخت آنها هستند اما با محدودیت های نقل و انتقال پول مواجه اند، با خطر جدی دریافت مطالبات خود مواجه بوده و نمی توانند مطالبات خود را وصول نمایند. در این خصوص نه طرف های ایرانی بلکه صادرکنندگان اروپایی و حتی اگر بخواهیم ادعا کنیم دولت های ملی اتحادیه اروپا متضرر خواهند شد.
۴- به دلیل تفاوت چشمگیر قطعنامه های شورای امنیت و تحریم های اعلام شده اتحادیه اروپا، این نکته هم قابل توجه است که در آینده کالا ها و خدماتی که ایران نیاز دارد، توسط صادر کنندگان سایر کشورها به جز اروپا تامین خواهد شد. نتیجه اینکه ایران کماکان نیازهای خود را تامین کرده، اما این شرکت های اروپایی هستند که دیگر نمی توانند کاری انجام دهند.
۵- تجربه تاریخی تحریم های تجاری بین المللی نشان می دهد که بازار، در هر صورت راه خود را پیدا خواهد کرد. تفاوت فاحش میان رهیافت تحریمی شورای امنیت و اتحادیه اروپا نمونه ای از این دست است.
۶- نیبا انتظار ندارد که در کوتاه مدت سازمان ملل و اتحادیه اروپا در این خصوص دیدگاه های خود را به هم نزدیک نمایند. واقعیت هایی عینی همچون وجود یک قرارداد ۲۵ ساله میان چین با ایران برای تامین انرژی خود و روابط تاریخی میان روسیه و ایران ( از جمله درگیر بودن روسیه در ساخت نیروگاه اتمی ایران) دلایلی هستند که فرضیه بالا را محتمل تر می کنند.
۷- جمع بندی نیبا این است که با توجه به خواست سیاسی بین المللی برای سخت تر کردن تحریم ها علیه ایران و تفاوت های رهیافتی میان شورای امنیت و اتحادیه اروپا، این تحریم ها به سختی ایران را تحت تاثیر قرار می دهد؛ ( امکان تاثیر پذیری ایران کمتر خواهد بود) اما بخش تجاری در اتحادیه اروپا و به تبع آن در هلند به شدت از آن تاثیر خواهند پذیرفت.

از همان روزهای نخستی که فضای مجازی ایجاد شد نزاع بین اسرائیلی ها و فلسطینیان در چت روم ها و فضاهای گفت و گو در اینترنت مشاهده می شده است.
حال دو گروه اسرائیلی به دنبال ایجاد برتری در گفت وگوهای آنلاین هستند به همین دلیل دوره هایی با نام “ویرایش صهیونیست” برای ویکیپدیا که سایت مرجع آنلاین است ایجاد کرده اند.

شورای “یشا” که نماینده جنبش شهرک نشینان یهودی است و جنبش جناح راستی “اسرائیلی شلی” اولین کارگاه آموزشی خود را چند روز پیش در بیت المقدس برگزار کردند و به شرکت کنندگان آموزش دادند که چگونه برخی از صفحات مورد منازعه و داغ در این سایت مرجع آنلاین را ویرایش و بازنویسی کنند.

“نفتالی بنت” مدیر شورای یشا گفت: “ما نمی خواهیم ویکیپدیا را تغییر داده یا آن را به یک بازوی تبلیغاتی تبدیل کنیم. ما فقط می خواهیم روی دیگر (اسرائیل) را نشان دهیم. مردم فکر می کنند که اسرائیلی ها انسان هایی شیطانی بوده که فقط می خواهند هر روز به اعراب آسیب برسانند.”

ویکیپدیا یکی از محبوب ترین وبسایت ها است و ۱۶ میلیون مدخل آن برای هر کسی برای ویرایش، بازنویسی یا حتی پاک کردن باز است.
“آیلت شاکد” از جنبش “اسرائیل شلی” گفت که چالش این است که در فضای مجازی تعداد فعالان حامی فلسطین بسیار بیشتر از حامیان اسرائیل است.
وی تاکید کرد: ما نمی خواهیم این عرصه (فضای مجازی) را به طرف دیگر بدهیم اما ما اندک هستیم و آنها بسیار زیاد هستند. مردم در ایالات متحده و اروپا با تمام بحث ها و مجادلات صحیح هرگز چیزی از طرف اسرائیلی نمی شنوند.

شاکد همانند دیگر کسانی که در این پروژه مشارکت کرده اند معتقد است که دولت اسرائیل اقدامات خیلی خوبی در معرفی اسرائیل به جهان انجام نداده است.
آنها معتقدند که در ویکیپدیا کارهای زیادی برای انجام دادن وجود دارد.
“نفتالی بنت” گفت که برای آغاز می توان درصفحه اسرائیل (در ویکیپدیا) نقشه اسرائیل را بدون بلندی های جولان یا جودیه و سامریه به تصویر کشید.
بنت به اراضی که اسرائیل در سال ۱۹۶۷ از قلمروی سوریه و منطقه کرانه باختری به اشغال در آورد اشاره دارد.
نقطه مورد جدال دیگر بیت المقدس به عنوان پایتخت اسرائیل است که این موضوعی است که دائما در ویکیپدیا در حال تغییر است.
دیگر صفحاتی که این گروه های اسرائیلی قصد ویرایش مجدد آن را دارند، کالاهایی است که ورود آنها به نوار غزه مجاز یا ممنوع است و همچنین صفحه قلمروی فلسطینیان است.
آیلت شاکد به یکی دیگر از مشکلاتی که در ویکیپدیا وجود دارد اشاره کرد و گفت که مناطق خاص در اسرائیل را باید چگونه نام گذاری کنیم. آیا “آریل” یک شهر بوده یا یک شهرک است. این منطقه هم اکنون در ویکیپدیا به عنوان یک شهرک اسرائیلی و شهری در مرکز کرانه باختری (متعلق به فلسطینیان) توصیف شده است.
این سوال موضوع چندین بحث های داغ در ویکیپدیا بوده است.
این دو گروه اسرائیلی معتقدند که گروه ویرایشگر ویکیپدیا، گروهی حساس بوده و برای ایجاد اعتماد به زمان نیاز دارند.

“اسرائیل میداد” یکی از شرکت کنندگان در دوره های ویرایشگری گفت: ما آموختیم که چه چیزهایی نباید انجام دهیم. نباید فورا به درون آب های عمیق بپریم. نباید مجادله ای باشیم و باید درک کنیم که آنجا (فضای مجازی) جامعه ای شبه دمکراتیک است و باید بفهمیم که چگونه مغلوب نباشیم.
این نکته بسیار حائز اهمیت است که ویکیپدیا در ۲۷۱ زبان اطلاعات به کاربران ارائه می کند و هر ماه ۳۷۹ میلیون نفر از اطلاعات این مدخل استفاده می کنند.

اسفند ۱۳۶۴
تهران – بیمارستان آیت الله طالقانی
بعد از مجروحیت در عملیات والفجر ۸

یکی از پرستارهای بخش، با بقیه خیلی فرق داشت. حدودا ۱۷ سال سن داشت و آن‌طور که خودش می‌گفت، از خانواده‌ای پول‌دار و بالاشهری بود. همواره آرایش غلیظی می‌کرد و با ناخن‌های بلند لاک‌زده می‌آمد و ما را پانسمان می‌کرد. با وجودی که از نظر من و امثال من، بدحجاب و ناجور بود، ولی برای مجروح‌ها و جانبازها احترام بسیاری قائل بود و از جان و دل برای‌شان کار می‌کرد. با وجود مدبالا بودنش، برای هم‌اتاقی شیرازی من لگن می‌آورد و پس از دستشویی، بدن او را می‌شست و تر و خشک می‌کرد.

یکی از روزها من در اتاق مجروحین فک و دندان بودم که ناهار آوردند. گفتم که غذای من را هم همین جا بدهند، ولی آن خانم پرستار مخالفت کرد و گفت: تو بهتره بری اتاق خودت غذا بخوری … این‌جا برات خوب نیست.
با این حرف او، حساسیتم بیشتر شد و خواستم که آن‌جا غذا بخورم، ولی او شدیدا مخالفت کرد. دست آخر فقط اجازه داد که برای چند دقیقه موقع غذا خوردن آنها، در اتاق‌شان باشم، ولی غذایم را در اتاق خودم بخورم. واویلایی بود. پرستار راست می‌گفت. بدجوری چندشم شد. آن‌قدر هورت می‌کشیدند و شلپ و شولوپ می‌کردند که تحملش برای من سخت بود، ولی همان خانم پرستار بالاشهری، با عشق و علاقه‌ی بسیار، به بعضی از آنها که دست‌شان هم مجروح بود، غذا می‌داد و غذا را که غالبا سوپ بود، داخل دهان‌شان می‌ریخت.

یکی از روزها، محسن – از بچه‌های تند و مقدس‌مآب محل‌مان – همراه بقیه به ملاقات من آمده بود. همان زمان آن پرستار خوش‌تیپ! هم داشت دست من را پانسمان می‌کرد. خیلی مؤدب و با احترام، خطاب به محسن که آن¬‌طرف تخت و کنار کمد بود، گفت:
- می‌بخشید برادر … لطفا اون قیچی رو به من بدین …
محسن که می‌خواست به چهره‌ی آرایش کرده و بدحجاب او نگاه نکند، رویش را کرد آن طرف و قیچی را پرت کرد طرف پرستار. هم پرستار و هم بچه‌ها از این کار محسن ناراحت شدند. دستم را که پانسمان کرد، با قیافه‌ای سرخ از عصبانیت، اتاق را ترک کرد و رفت. وقتی به محسن گفتم که چرا این‌جوری برخورد کردی؟ او که با احترام با تو حرف زد، گفت:
- اون غلط کرد… مگه قیافه‌شو نمی‌بینی؟ فکر می‌کنه اومده عروسی باباش … اصلا انگار نه انگار این‌جا اتاق مجروحین و جانبازاست … اینا رفته‌ان داغون شده‌ان که این آشغال این‌جوری خودش رو آرایش کنه؟

هر چه گفتم که این راهش نیست، نپذیرفت و همچنان بدتر پشت سر او اهانت می‌کرد و القاب زشت نثارش کرد. حرکت محسن آن‌قدر بد بود که یکی دو روز از آن پرستار خبری نشد و شخص دیگری جای او برای پانسمان ما آمد. رفتم دم بخش پرستاری که رویش را کرد آن طرف. هر‌طوری بود، از او عذرخواهی کردم که با ناراحتی و بغض گفت:
- من روزی چند بار با پدرم دعوا دارم که به‌م می‌گه آخه دختر، تو مگه دیوونه‌ای که با این سن و سال و این تیپت، می‌ری مجروحینی رو که کلی از خودت بزرگ‌ترن، تر و خشک می‌کنی و زیرشون لگن می‌ذاری و می‌شوری‌شون؟ بخش‌های دیگه التماسم می‌کنند که من برم اون‌جاها، ولی من گفتم که فقط و فقط می‌خوام در این‌جا خدمت کنم. من این‌جا و این موقعیت ارزشمند رو با هیچ جا عوض نمی‌کنم. من افتخار می‌کنم که جانباز رو تمیز کنم. برای من اینا پاک‌ترین آدمای روی زمین هستند … اون‌وقت رفیق شما با من اون‌جوری برخورد می‌کنه. مگه من به‌ش بی احترامی کردم یا حرف بدی زدم؟

هر‌طوری بود عذرخواهی کردم و گذشت.
شب جمعه‌ی همان هفته، داشتم توی راهرو قدم می‌زدم که صدای نجوای دعای کمیل شیخ حسین انصاریان و به دنبال آن گریه به گوشم خورد. کنجکاو شدم که صدا از کجاست. ردش را که گرفتم، دیدم از اتاق پرستاری است. همان پرستار خوش‌تیپ و یکی دیگر مثل خودش، کنار رادیو نشسته بودند و دعای کمیل گوش می‌دادند و زارزار گریه می‌کردند.

یکی از روزهای نزدیک عید نوروز، جوانی که نصف چهره‌اش سوخته بود و صورت خودش هم چون بچه‌ی آبادان بود، سیاه بود و تیره، به بخش ما آمد. خیلی با آن پرستار جور بود و با احترام و خودمانی حرف می‌زد. وقتی او داشت دست من را پانسمان می‌کرد، جوان هم کنار تختم بود. برایم جالب بود که بفهمم او کیست و با آن دختر چه نسبتی دارد. به دختر گفتم:
- این یارو سیاه‌سوخته فامیل‌تونه؟
که جا خورد، ولی چون می‌دانست شوخی می‌کنم، خندید و گفت:
- نه‌خیر … ولی خیلی به‌م نزدیکه.
تعجب کردم. پرسیدم کیست که گفت:
- این نامزدمه.
جاخوردم. نامزد؟ آن هم با آن قیافه‌ی داغان؟ که خود پرستار تعریف کرد:
- اون توی جنگ زخمی شده و صورتش هم بر اثر موج انفجار سوخته. بچه‌ی آبادانه، ولی این‌جا بستری بود. این‌جا کسی رو نداشت. به همین خاطر من خیلی به‌ش می‌رسیدم. راستش یه جورایی ازش خوشم اومد. پدرم خیلی مخالف بود. اونم می‌گفت که این با این قیافه‌ی سیاه خودش اونم با سوختگی روی صورتش، آخه چی داره که تو عاشقش شدی؟ هر جوری بود راضی‌شون کردم و حالا نامزد کردیم.

من که مبهوت اخلاق آن پرستار شده بودم، به کنایه گفتم:
- آخه حیف تو نیست که عاشق اون سیاه‌سوخته شدی؟
که این‌بار ناراحت شد و با قیچی زد روی دستم و دادم را درآورد. گفت:
- دیگه قرار نیست پشت سر نامزد خوشگل من حرف بزنی ‌‌ها … اون از هر خوشگلی خوشگل‌تره.

اینکه سیمای جمهوری اسلامی موظف است تا در در معرفی و بسط فرهنگ انقلاب فعالیت کند دیگر دارد تبدیل به یک شعار دهن پر کن می شود که باید نگهش داشت محض راهپیمایی.حالا اگر در میان برنامه های رنگارنگ تلویزیون، و بعد از هزار جور تبلیغ در ساعات پایانی شب آن هم در شبکه ای با مخاطب خاص یکی دو ساعتی سهم فرهنگ و هنر انقلاب و فعالان آن می شود، نیش مان تا بنا گوشمان باز می شود که چه؟ که اینکه بالاخره زمانی هم به بچه های انقلاب اختصاص پیدا کرده است. تازه باید از آقای ضرغامی هم تشکر کنیم که بعد از سریال های جراحت ، حاج آقا در سرزمین عجایب و نون و کباب و ریحون و باقی قضایا به پاپتی های ادبیات و هنر انقلاب هم التفات کریمانه ای کرده اند که محض سوپاپ اطمینان هم شده بیایند غرشان را بزنند و بروند پی کارشان.
باید پرسید که جمهوری اسلامی از میان برنامه هایش تا به حال چقدر و کجا برای هنر انقلاب جا باز کرده است، مردم ایران چقدر شاعر، مستندساز، نویسنده، کاریکاتوریست و عکاس و… را که هم و غمشان بازخوانی تصویر انقلاب در حیطه هنر و ادبیات است دیده اند.
ای کاش سهم جمع هنرمندان انقلاب اسلامی از رسانه ملی تنها یک راز نبود.

همچنین در تاریخ ۸ اوت (۱۷مرداد) ۴ کشتی در نزدیکی شهر بندری ام قصرعراق مورد حمله دزدان دریایی قرار گرفت.
خبرگزاری های خارجی اما در این میان ضمن انتشار گسترده این اخبار در تلاش بودند تا چنین اتفاقاتی را به ایران منتسب کرده و آن را در راستای عزم این کشور در پاسخگویی به بازرسی کشتی هایش جلوه دهند در حالی که ایران اساسا عملیات پاسخگویی متقابل را شروع نکرده چرا که هیچ کشتی از ایران بازرسی نشده است.

با این همه روز جمعه ۲۹ مرداد ۸۹، گزارشی منتشر شد که در آن سرویس های اطلاعاتی ژاپن و چین- که به دلیل اهمیت اقتصادی خلیج فارس به طور جدی در این منطقه مشغول فعالیتند به صراحت اعلام کرده اند که کماندوهای اسرائیلی در حال عملیات خرابکاری در منطقه برای انداختن آن به گردن ایران هستند.

بنابراین گزارش، این سرویس ها، عقیده دارند اسرائیلی ها به طور خاص در ۵ اتفاق دست داشته اند.
عملیات سرقت از ۴ فروند کشتی بازرگانی از عراق در تاریخ ۸ اوت و دیگری انفجار تانکر نفتکش ژاپنی موسوم به M-Star در تنگه هرمز.
براساس این گزارش اسرائیل ماه گذشته زیردریایی های کلاس دلفین قدیم و جدید را که از آلمان گرفته بود روانه خلیج فارس نمود. سرنشینان این زیردریایی ها را واحدهای کماندویی دریایی تشکیل می دهند که برای انجام خرابکاری علیه اهداف دریایی و ساحلی آموزش دیده اند.

در همین راستا خبرگزاری دولتی امارات متحده عربی هم در رابطه با انفجار نفتکش ام-استار به نقل از یک مقام گارد ساحلی گزارش داد: بررسی ها نشان می دهد که تانکر، هدف عملیاتی تروریستی قرار گرفته است و کارشناسان مواد منفجره، یک فرورفتگی را در سمت راست بدنه تانکر و رسوب مواد منفجره دست ساز بر روی عرشه پیدا کرده اند.
سازمان اطلاعاتی ژاپن هم بر همین مبنا عقیده دارد که مسبب وارد آمدن خسارت به تانکر ام-استار، نوعی هواپیمای بدون خلبان دارای کنترل از راه دور بوده که مشابه آن را اسرائیل و آمریکا به طور گسترده در خاورمیانه استفاده می کنند.

گزارش سرویس های اطلاعاتی آسیایی در تشریح سرقت از ۴ کشتی نیز تاکید می کند: در تاریخ۸ اوت، کماندوهای اسرائیلی مسلح به سلاح Ak-47 به عرشه های ۴ کشتی در بندر ام قصر عراق وارد شده و آنها را مورد سرقت قرار دادند.
این کشتی ها عبارت بودند از: (MV-Amenia) تحت پرچم آنتی گوا باربودا، (My-Crystal wave) تحت پرچم کره شمالی، (My sana star) تحت پرچم سوریه و (Mv Sagamor) تحت پرچم آمریکا و در قرارداد با وزارت دفاع این کشور برای عملیات نظامی.

منابع اطلاعاتی آسیایی بر این باورند که کشتی آمریکایی هم به منظور انکار امکان همدستی آمریکا در این گونه عملیات ها، مورد حمله صوری کماندوهای اسرائیلی قرار گرفته است. این منابع اطلاعاتی می گویند چنین اقداماتی ممکن است بخشی از یک برنامه مخفی بازرسی علیه ایران هم باشد.

رهبر معظم انقلاب،آقای رئیس جمهور، نمایندگان محترم مردم ، وزراء نیرو وکشاورزی؛
۱- مستحضر باشید سخنانی که پیرامون صرفه‌جویی آب با صنعتی کردن آبیاری گفته می‌شود همه شعار است و حکایت از بی‌خبری وتباهی آب‌های زیر زمینی هرلحظه بیشتر به خصوص به وسیله چاه‌های بی‌مجوز و آنان که ثروت‌های باد آورده‌ای دارند، محصولاتشان ۱% ارزش بهره برداری از آب‌ها را ندارد .

۲- فشار بانک‌ها و وزارت نیرو عرصه را برتولیدکنندگان به اندازه‌ای تنگ و فرساینده کرده‌است که به یقین محصول سفیدبرگ سال آینده بسیار کمتر از امسال خواهد بود.

۳- و اما شعارهایی که بی‌مطالعه و بی‌تماس با ما پیرامون صنعتی‌سازی آبیاری می‌دهند. من برای این که بازرسان حکومتی بتوانند به جان سخنم پی ببرند به آبیاری ۳ مزرعه مجاور کیلومتر ۸ مشهد (الف – نمدو، مزرعه حاجی مددزاده ب- هاشم آباد ، مزرعه فاطمی ج-هلالی، مزرعه شرکت پروشل) می‌پردازم. مزارعی که پیشتاز صنعتی‌سازی آبیاری بوده‌اند و بیشتر از پانصد میلیون تومان به بانک بدهکار گشته و اینک تاسیسات آبیاری آنان به کلی تعطیل و سالی صد ملیون تومان سود پول و جریمه تاخیر می‌دهند!! زیرا ساختار پرحرف و بی‌هنر رشته، حساب نکرده به تبلیغ صنعتی کردن آبیاری پرداخت. تجربه‌ها به اثبات رسانیده که بهاء تیپ‌های آبیاری در ایران بیشتر از محصول اضافه‌ای است که برداشت می‌شود تا چه رسد به هزینه استهلاک و سود و جریمه پول بانک و اخیراً هم وجوه سرسام‌آور برق.

۴- چنانچه گزارش می‌دهند در ایران سالی ۸ میلیون دلار ژئوممبران جهت پوشش استخرها، به خاطر بازار گرم خرید، بی‌مجوز و غیرگمرکی وارد می‌شود و شش سال است گروه مهندسانی که مجوز تاسیس کارخانه را دارند به خاطر نداشتن ۸ میلیون دلار سرمایه، تاسیس کارخانه متوقف و تجار صادر کننده مواد خام این صنعت سالانه بیشتر از این مبلغ جایزه صادرات می‌گیرند.آری فقط به خاطر نداشتن ۸ ملیون دلار تاسیس کارخانه متوقف و بازار صادرات مواد خام صنعت و واردات پر رونق گشته.

۵- وای وای، که ما محصول جو خود را از وحشت بدهی ها بابت تاسیسات آبیاری قطره‌ای فقط به خاطر پرداخت سود پول و جریمه کیلویی۲۶۰ تومان فروختیم و امروز باید برای زنده ماندن دام کمی که داریم، کیلویی ۴۰۰ تومان بخریم. آیا این ضعف حکومت نیست که ۳۰ سال تنور روستاییان خاموش و نان از شهر بخرند و مسئولان رشته به دروغ بگویند که ما مازاد مصرف گندم روستاییان را می‌خریم !!! آیا این کم مصیبت که گاو داران گاوهای شیری خود را به کشارگاه بفرستند و کشور شیرخشک برای بزرگسالان وارد کند؟! بروید دست به دل مرغداران چه گوشتی و چه تخمی بگذارید تا دریابید دردها هلاکت بار گشته. آیا این مصیبت نیست که همه اصطبل‌های دامپروران گوسفندی خالی و کارگران دامپروری به فروش مواد مخدر پردازند و ما گوشت بدون آلایش وارد کنیم و مردم به خاطر نخوردن جگر وکمبود ویتامین‌های A وB و آهن، قرص و دارو مصرف کنند؟!

و اگر کتابی پیرامون مصائب کشاورزی و کشاورزان نوشته شود ، مرکز کشور شش ماه اجازه نشرش را ندهد و آن‌گاه که دلسوزی در مشهد اجازه نشر را صادر کند، کتاب همه جانبه واز طرف همه ادارات و تعاونی‌ها و اتحادیه‌های هر رشته کشاورزی بایکوت شود. به نظرشما اینک کشاورزی ما منکوب مافیای رشته نگشته؟ چرا مسئولان این همه نسبت به کشاورزی کم توجهند؟ ولا حول ولا قوه الا بالله العلی العظیم.

علیرضا سجادپور (مدیرکل نظارت و ارزشیابی ارشاد): درباره تعبیر سینمای دینی باید موشکافی دقیقی داشته باشیم با این تعبیر که بخشی از سینمای ما متعلق به سینمای دینی است و بخش دیگری نیازی ندارد که متعلق به سینمای دینی باشد، کاملا مخالفم. تمام سینما باید دینی باشد و نباید دایره تعریف ما آن قدر محدود باشد که تعداد انگشت شماری از فیلم‌ها، دینی به حساب بیایند.

دین ما یک دین جامع است و یک نگاه واتیکانیستی به دین نداریم که آن را محدود به صبح تا ظهر روز یکشنبه و حضور در کلیسا بدانیم بلکه نگاه جامعی داریم که دین را فرآیندی همه جانبه، همه گیر و گسترده می‌داند و تمامی لحظات زندگی بشر را در بر می‌گیرد.

به مرزبندی میان سینمای دینی و غیر دینی معتقد نیستم و این مرزبندی در دل خود یک مفهوم و یک اجازه خطرناک را می‌دهد که تعداد محدودی از سینما دینی است و بقیه می‌توانند به هر شیوه فعالیت کنند. هر نوع از سینمای کمدی، اجتماعی، سیاسی و کودک باید در عین حال دینی باشند.

ممکن است ما یک فیلم کمدی اجتماعی داشته باشیم که به ظاهر مفهوم روشن و صریحی مثل یک آیه مبارک یا یک حدیث را مطرح نکند یا به برشی از تاریخ ادیان، صدر اسلام و انبیا نپردازد اما در دل خود عمیقا دینی باشد.

اگر اثری در عین سرگرم کنندگی خانواده را به خود جذب کند و بتواند پیامی هر چند ساده را به آن‌ها منتقل کند و حیای خانوادگی را مخدوش نکند فیلمی مذهبی محسوب می‌شود.

هر اثر به میزان تطابق با طرح موضوعات ارزشمند انسانی، اخلاقی، اعتقادی و دینی می‌تواند از حمایت‌های ما بهره‌مند شود.

عباس رافعی (تهیه‌کننده و کارگردان): نیم بیشتری از فیلم‌های سینمای ایران می‌تواند به عنوان فیلم دینی معرفی شوند. مثل فیلمی که آموزش می‌دهد دروغ نگوییم. مگر اسلام جز آموزش شیوه زندگی است؟ «درباره الی» که به موضوع قضاوت می‌پردازد و هر کس با دیدگاه خود الی را قضاوت می‌کند، دینی به حساب می‌آید فیلم «مهاجر» ساخته حاتمی کیا نیز از این موارد است.

سینماگران باید با انجام تحقیقات فیلم‌های انسانی و دینی بسازند و ارشاد نیز از نظر تجهیزات و شرایط مالی تا تحقیقاتی فیلم‌ساز را برای امروزی کردن مسائل دینی حمایت کند. معاونت سینمایی حوزه‌ای درست کند که به عنوان بستری برای فیلم سازان به منظور کارهای تحقیقی مورد استفاده قرار گیرد و برای فیلمسازان دینی مسیر و بستری را به وجود بیاورد.

محمدرضا ورزی (نویسنده و کارگردان): سینمایی که بتواند روح انسان را متحول کند و موثر واقع شود و به سمت و سوی یک فضای معنوی و انسانی سوق دهد دینی تعریف می‌شود و صرفا این نیست که حتما یک فیلم دینی تاریخی از قصص انبیا فیلم دینی تعریف شود.

۳۲ سال از تاریخ پیروزی انقلاب اسلامی ایران می‌گذرد این انتظار می رفت که پیش از این‌ها به سینمای دینی بها داده شود. سینمای دینی می‌تواند یک قصه ‌ملودرام خانوادگی باشد و نمونه‌هایی از آن را نیز داشته‌ایم.

سینمای گیشه‌ای در حال حاضر فعال شده است و سرمایه‌گذاری بر روی فیلم دینی سودی برای تهیه کننده در بر ندارد.

روحیه و ذائقه مخاطب را ما سازندگان هستیم که بار می‌آوریم و سمت و سوی گرایش آن را مشخص می‌کنیم.

محمد رضا صابری (سخنگوی انجمن سینماداران): «روز واقعه» که سند افتخار سینمای بعد از انقلاب ما است مورد استقبال فراوانی قرار گرفت، فیلم «رنگ خدا» مجیدی نیز باعث هجوم مردم به سالن‌های سینما شد. اخیرا «طلا و مس» که فیلمی بسیار خوش ساخت با مضمون دینی بود که ارتباط بسیاری با مخاطبان برقرار کرد.

همین‌طور مریم مقدس ابتدا با ۳ سالن سینما اکران خود را شروع کرد اما بعد از استقبال بی‌نظیر به ۲۶ سالن رسید و ثابت کرد فیلم‌های دینی با ساختار درست مورد استقبال مردم قرار خواهند گرفت و باعث استقبال سینما داران نیز می‌شود.

این روزنامه نگار لبنانی همچنین اعلام کرده در صورت لزوم نام خود و دیپلمات های غربی را فاش خواهد کرد.

گفتنی است دقایقی پس از پایان راهپیمایی روز قدس و انتشار تصاویر آن روشن شد که جریان فتنه جمعیت حامی و مردمی خود را کاملا از دست داده است و اقتدار نظام اسلامی ایران یکبار دیگر غرب و عناصر داخلی اش را در انزوا قرار داده است.